taboe

Hulpverleners snappen ons niet – Taboe

Als mens zijnde hebben we sterke en minder sterke kanten. We ervaren voorspoed en tegenspoed. In sommige gevallen is die tegenspoed zo groot dat we het niet alleen aan kunnen. We zoeken steun in ons geloof in Allah om tot acceptatie van de situatie te komen, maar dat is niet altijd voldoende. Soms is er zoveel aan de hand dat het inschakelen van professionele hulpverlening een vereiste is. Daar heeft niet iedereen het makkelijk mee, het onderwerp is een taboe.

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: als mens zijnde geven we niet graag toe dat er iets niet goed gaat. Maar als er iets echt mis is? Dan is het noodzakelijk om daar iets mee te doen. Met name op het gebied van mentale klachten ligt dit binnen de moslimgemeenschap vaak nog erg gevoelig. Zit je niet lekker in je vel? Dan moet je maar gewoon Koran lezen of met een imam gaan praten. Natuurlijk is het goed om je tot Allah te wenden. Maar dat wil niet zeggen dat je het daarbij moet houden. Doorbreek het taboe m.b.t. mentale problemen!

Het valt me op dat ouders met regelmaat terughoudend zijn in het inschakelen van psychische hulp bij problemen van/met hun kind. Kinderen die duidelijk problemen hebben in hun ontwikkeling (ongeacht de reden) lopen daardoor tegen een muur aan. Het zorgt voor frustratie, soms zelfs agressie, bij het kind. Ook plaatst het een enorme druk op de ouder. Lang wachten met actie ondernemen kan betekenen dat je kind jarenlang zal moeten werken om er weer bovenop te komen.

Excuses die het taboe overeind houden

De reden om niet naar een professional te gaan is vaak: “ze zijn geen moslim, ze snappen het niet”. Laten we even voorbij gaan aan het feit dat dit een aanname is, en niet een feit. Als we iets verder kijken dan zien we drie partijen in een situatie als deze;

1. De hulpverlener die een beroepsmatige plicht heeft om jou te helpen en je het beste aan te raden vanuit diens professionele achtergrond.
2. Je kind dat klem zit in diens ontwikkeling en mentaal te lijden heeft van zijn/haar situatie.
3. Jij als ouder die claimt dat een psycholoog je niet zal begrijpen.

Van die drie groepen is er maar één die het proces van verandering in werking kan zetten; jij als ouder. STOP met aannames doen, HELP je kind, bezoek een professional als dat nodig is, als het niet nodig blijkt zullen ze dat ook eerlijk zeggen. Er is geen schaamte in het zoeken van hulp en je kind zal je dankbaar zijn op lange termijn. En tenslotte: stel dat je gelijk hebt en die hulpverlener je niet snapt? Het ergste wat er dan kan gebeuren is dat jij uitleg moet geven over religieuze of culturele gebruiken.

Culturele sensitiviteit

Het is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan: over je bezwaren en eventuele angsten heenstappen. Zeker als dat wil zeggen dat je iets gaat doen wat je nooit hebt gedaan. Wellicht helpt dit je om geruster te zijn: het is steeds meer en meer de norm dat hulpverleners onderwezen worden in cultuur-sensitief werken. Dat wil zeggen dat ze erop getraind zijn om eigen opvattingen aan de kant te schuiven. Ook wil dat zeggen dat ze in de stappen van een behandelproces rekening houden met jou. Daarbij is het dus belangrijk dat jij in staat bent aan te geven hoe je ergens vanuit religieus/cultureel perspectief naar kijkt. Dat je aangeeft wat voor jou wel en niet wenselijk is. Vervolgens kan een hulpverlener daarop inspringen. Samen kun je dan tot een voor je kind werkbare behandeling komen. Maar hoe makkelijk of moeilijk het ook is. De basis blijft altijd hetzelfde. Heeft je kind hulp nodig? Zoek die hulp!

Tenslotte

Binnen de Nederlandse moslimgemeenschap is er vaak nog de nodige aandacht voor “wat anderen ervan zullen denken”. Enerzijds is dit begrijpelijk; niemand wilt graag opvallen omdat je van “de norm” afwijkt. Het zal echter een enorme negatieve impact op je kind en jezelf hebben wanneer je geen hulp inroept wanneer dit nodig is. Op lange termijn zal je blij zijn dat je jouw angsten opzij hebt gezet. De zorg voor je kind is het allerbelangrijkste. En wanneer het niet goed gaat met je kind? Dan is niks onbelangrijker dan wat anderen ervan denken dat je hulp zoekt. Het zou de norm moeten zijn dat je alles voor je kind doet.

Daarnaast kan iets waarvan jij zegt: “mijn kind is niet in orde”, ook iets zijn wat voortkomt uit je manier van opvoeden. In dat geval is het van belang dat iemand je daarop attent kan maken. Zo ben je in staat je manier van opvoeden aan te passen om beter aan te sluiten op wat je kind nodig heeft. Op die manier help je jezelf, en van daaruit ook je kind, te ontwikkelen.

Tagged as: