(te) hoge verwachtingen

Het is de algemene richting die mensen wandelen in hun leven; je groeit op, gaat trouwen, krijgt kinderen, laat hen opgroeien etc. Trouwen hoort, ondanks het torenhoge scheidingspercentage, bij het leven zoals kinderen bij het huwelijk horen. Buiten het feit dat niet iedereen kinderen kan krijgen is ook niet iedereen in staat ze stabiel op te voeden. Hoe voeden we onze kinderen eigenlijk op?

De manier waarop we onze kinderen opvoeden is voor een groot deel een afspiegeling van onze eigen jeugdige jaren. Aspecten in de opvoeding die we zelf hebben hebben gemist willen we graag aan hen meegeven. Dromen die we zelf niet waar hebben kunnen waarmaken zouden we graag waargemaakt zien worden door onze kinderen. We proberen hen te beschermen tegen fouten die we zelf hebben gemaakt. We proberen het beste te bereiken voor hen op een manier die past bij onze huidige levensvisie. Natuurlijk, we willen het beste voor onze kids. Maar ongemerkt zijn het soms vrij hoge verwachtingen die we op de schouders van onze kinderen laden.

Uiteraard kunnen we hoge verwachtingen hebben, maar er is iets wat we niet dienen te vergeten bij de opvoeding van onze kinderen; het zijn kinderen. Een veelgemaakte fout in de opvoeding is dat we dit, oh zo duidelijke feit, over het hoofd zien. Ons verwachtingspatroon wil met regelmaat de capaciteitsgrens van onze kinderen overschrijden. Er is een fijne lijn tussen discipline als onderdeel van de opvoeding en te hoge eisen stellen in verhouding tot de capaciteiten van onze kinderen. Het is dan ook begrijpelijk dat we soms aan de verkeerde kant van deze lijn uitkomen.

Het is de eigenschap van een goede ouder om van tijd tot tijd te reflecteren op de omgang met je kinderen. Vraag jezelf eens af: ben ik te streng voor mijn kinderen? Staat mijn waardering voor wat zij goed doen in verhouding tot mijn reactie op dingen die ze verkeerd doen? Hoge verwachtingen zijn niet verkeerd mits we op de juiste manier omgaan met het aspect van belonen en bestraffen van onze kinderen. In een welbekende overlevering leren we dat Allah een persoon een zonde eenmaal aan zal rekenen. Een goede daad daarentegen zal de waarde krijgen van het tien- tot zevenhonderdvoudige of zelfs vele malen meer.

Wanneer we kijken naar de manier waarop we onze kinderen belonen of bestraffen, komen we dan in de buurt van deze barmhartigheid? Kinderen leren het beste door te horen wat ze zouden moeten doen in plaats van dat zij voortdurend horen wat zij niet mogen doen. Kinderen doorlopend vermanend toespreken is minder effectief dan hen complimenteren voor wat zij allemaal goed doen. De beste manier om hen het beste uit zichzelf te laten halen? Neem dit advies ter harte en wees zelf een voorbeeldfiguur. Laat het zijn van een rolmodel niet over aan anderen. Wees een rolmodel voor je kinderen. Stimuleer hen in het goede wat ze doen, ongeacht of dit past binnen je ideaalbeeld voor hun leven of niet. En vergeet nooit dat onze kinderen in nood zijn aan onze barmhartigheid en leiding zoals de mens behoeftig is aan de leiding en barmhartigheid van Allah.

Deze leeftijd:

De vorming van je kind heeft plaatsgevonden. Alle basiszaken heb je kunnen meegeven. Nu breekt er een periode van advies en vriendschap aan. Je kind zal op eigen benen gaan staan en dit ook willen. Teveel inmenging vanuit jou als ouder kan als ongewenst, storend of ronduit irritant worden ervaren. Afhankelijk van de situatie kan  het zelfs rebels gedrag stimuleren. Jij als ouders? Kies je momenten, je hoeft niet overal meer je zin in te krijgen. Zolang je kind onder jouw dak woont kan je bepaalde regels uiteraard blijven hanteren. Maar de details van hoe je kind diens leven invulling geeft? Ga daar op een gebalanceerde manier mee om. Doe je dit niet dan kan het averechts werken.